دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١ - ٢/ ٤ عبدى كوفى

٢/ ٤ عبدى كوفى‌[١]

مرا رافضى خواندند وقتى كه دوستى‌ام را نثار آنها كردم‌

و اين بهترين لقبى است كه به من داده‌اند. صلوات خداوند صاحب عرش هر لحظه و پياپى‌

بر پسر فاطمه- كه كاشف الكرب است- فرو مى‌بارد

و بر دو پسر او كه يكى با سمّ كشنده شهيد شد

و ديگرى كه صورتش به خاك افتاد

و بر عبادت‌پيشه زاهد، سجّاد در پى نفر قبلى است‌

و بر شكافنده دانش كه هم‌ترازِ خواست نهايى است‌

و بر جعفر و پسرش موسى و در پى او

رضاى نيكوسيرت، و جواد عبادت‌پيشه خستگى‌ناپذير

و هادى و حسن عسكرى، و مهدى قائم آنان است؛

صاحب امرى كه جامه هدايت زبر بر تن كرده است.

كسى كه زمين را از داد پر مى‌كند، پس از آكنده شدن از بى‌داد

و گم‌راهان و فتنه‌گران را نابود مى‌سازد.

[١]. ابو محمّد سفيان بن مصعب عبدى كوفى از شاعران اهل بيت عليهم السلام است كه با دوستى و شعرش به آنان ارادت مى ورزيد و به خاطر صدق نيّت و دلبستگى‌به آنان مورد قبول آنان بود. امام صادق عليه السلام مى فرمود:« به فرزندانتان شعر عبدى را آموزش دهيد؛ چون اشعار او طبق دين خداست»( رجال الكشّى: ج ٢ ص ٧٠٤ ش ٧٤٧) او جز درباره خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله شعرى نسروده است و اگر كسى در شعر وى و نيكويى، دلنشينى، روانى، شيرينى و استوارى آن بينديشد، خواهد دانست كه سخن بزرگِ شاعران، سيّد حميرى در حقّ وى كه گفت:« او در بين خاندانش شاعرترين است»، سخنى بجاست.