دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥١ - ١٢/ ٢ آذر بيگدلى

به جز سايل نباشد حكمِ كس بر وى روان امّا

پذيرد حكم او هم پيش از آن دم كو برآرد دم‌

به جان از نارش افتد تَف به دشمن گر زند سيلى‌

شود دينارش اندر كف، به سايل گر دهد درهم‌

به هر كاو وعده‌اى داده، وفايش كرده آماده‌

ز يك پشت و شكم زاده، وفا با وعده‌اش توأم‌

زدندى شاد و شرمنده، به جُبن و بُخل هم خنده‌

شدندى هر دو گر زنده، به عهدش رستم و حاتم‌

دهد عيسى به گيتى، مژده آخِر دم قدومش را

گر اوّل روز، احمد را بشارت داد از مَقدم‌

رسد بر كوثر جنّت اگر از برق خشمش تَف‌

چكد بر آتش دوزخ اگر از ابرِ لطفش نم‌

زند رضوان چو نمرود اندر آتش خرقه رنگين‌

كند مالك خليل‌آسا گُل‌آگين جامه مُظلَم‌

به اجماع ملل روزى كه در آخر زمان گردد

زمين چون زلف خوبان، تيره و آشفته و درهم‌

نشيند بر سرير سرورى شاهِ فلك جاهى‌

كه از عدلش جهان گردد چو روى نوخطان‌[١] خرّم‌

ولى هر يك به اسم ديگر و رسم دگر خواندنش‌

زبان عالمى گَردان به نام او مگر ابكَم‌[٢]