دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٥ - ٤/ ٢ ابوالقاسم زاهى

يكى از آنها را مسموم كردند آن هنگام كه‌

اشرار او را با دادن سم كشنده، رنجور كردند،

و كشته شده در طف، مايه اندوه دلم؛

كشته‌اى كه با آن صبرم به پايان رسيد.

سجّاد جوان‌مرد، و باقر باعظمت‌

و صادق كه هم‌وزن وقار و آراستگى است.

سپس كسى كه در بغداد دفن است و

قبر و مزار پاكش از من پنهان نگه داشته شده.

از رضا خشنود باش و آن گاه زيارتش كن‌

و برايش سيل‌آسا و فراوان گريه كن‌

و هم‌نام مصطفى، خاندان والا

اندوه و پريشانى‌ام پس از او طولانى شد

و بر آن كه در عسكر بود و برايم درى گشوده شد

از شدت ياد او

و هم رديف احسان يعنى پيشوايم‌

حسن و ركن مستجار

و سرانجام مهدى كه مشتاق اويم‌

و حال و هوايم براى او طولانى شده و در انتظار اويم.[١]

[١]. المناقب، ابن شهر آشوب: ج ١ ص ٣٢٦.