موجود دیگری دریافت می‌کند وگرنه خود به خود نسبتش با وجود و عدم مساوی است. نتیجه گرفته می‌شود که: «هر موجود که نسبتش با وجود و عدم مساوی است وجودش که مساوی با وجوب است از موجود دیگری (علت) سرچشمه می‌گیرد» و این نتیجه را با جمله زیرین می‌شود تعبیر نمود:

«ممکن باید علتی داشته باشد».

مقدمتاً لازم است تذکر دهیم که اگر بنا بشود رابطه علت و معلول را نپذیریم باید ارتباط و وابستگی واقعیتها را با یکدیگر یکباره منکر شویم زیرا اگر بین اشیاء رابطه علّی و معلولی برقرار نباشد یا از آن جهت است که جمیع موجودات دارای وجوب ذاتی هستند و «امکان» که لازمه معلولیت است موهوم و باطل است و در نتیجه هر چه موجود است ازلا و ابدا موجود است و هر چه معدوم است ازلا و ابدا معدوم است و حدوث و زوال و تغییر و تکامل مفاهیمی بی‌مصداق هستند، و یا از آن جهت است که وجود و عدم اشیاء روی صدفه و اتفاق صورت می‌گیرد؛ شقّ ثالثی ندارد. هر یک از این دو شق را که بگیریم لازمه‌اش عدم ارتباط و وابستگی واقعیتها با یکدیگر است و در این صورت انعکاس جهان عینی در ذهن ما به صورت واقعیتهای منفرد و ناپیوسته خواهد بود و ما نخواهیم توانست مجموع جهان را به صورت یک دستگاه واحد تصور کنیم، بلکه هیچ مجموعه کوچکی از موجودات این جهان را نخواهیم توانست به صورت یک دستگاه مرتبط الاجزاء در ذهن خود مجسم سازیم. ممکن است ابتدا چنین بپنداریم که فرضاً رابطه علّی و معلولی بین موجودات نباشد ممکن است یک رابطه دیگر بین موجودات در کار باشد که آنها را به یکدیگر بپیوندد؛ مثلًا اگر نظریه معروف منسوب به ذیمقر اطیس را که در قرن نوزدهم مقبولیت تام یافت بپذیریم و اجسام را مرکب از ذرات کوچک تجزیه ناپذیر بدانیم و به قول ماکسول (Maxwell( دانشمند شهیر قرن نوزدهم آنها را «سنگهای فنا ناپذیر پی کاخ جهان» بدانیم و معتقد باشیم که خود این ذرات، ازلی و ابدی و قائم به ذات می‌باشند و به آنها «حادثه» (چیزی که نبود و بود شد) نمی‌توان گفت و از این رو وجودشان ناشی از علتی نیست، در این صورت هیچ گونه رابطه علّی و معلولی بین اجزاء جهان قائل نشده‌ایم و در عین حال اجزاء این دستگاه با یکدیگر مرتبط است و همین ارتباطات اجزاء جهان است که انواع مرکبات را از جمادات و نباتات و حیوانات به وجود آورده است.