پیدا کرد نتیجه چنین بیان می‌شود: اگر جسمی رانده یا برداشته یا کشیده نشود و از هیچ راه دیگری هم تأثیری بر آن وارد نیاید؛ به عبارت ساده‌تر چون بر جسمی هیچ قوه خارجی کار نکند، حرکت یکنواخت پیدا می‌کند یعنی با سرعت ثابتی در امتداد خط مستقیم تغییر مکان می‌دهد. به این تعبیر، سرعت نشان نمی‌دهد که آیا قوای خارجی بر روی جسم تأثیر دارند یا ندارند. طرز استدلال گالیله را یک نسل بعد، نیوتن به شکل «قانون جبر» مدوّن ساخت: «هر جسمی همیشه بر حالت سکون یا حرکت یکنواخت خود باقی می‌ماند مگر اینکه قوایی که بر آن کارگر می‌افتد مجبورش سازند که حالت سکون یا حرکت خود را تغییر دهد». چنانکه دیدیم این قانون نمی‌تواند نتیجه مستقیم تجربه باشد بلکه تفکر محققانه‌ای که سازگار با مشاهدات حاصل شده از تجربه بوده، سبب پیدایش آن شده است. در حالت فعلی هرگز نمی‌توان به چنین تجربه‌ای تحقق خارجی داد. معذلک همین تجربه خیالی وسیله فهم کامل تجربیات واقعی و امکان‌پذیر می‌باشد ... پس از این مقدمات مسأله دیگری نسبت به حرکت پیش می‌آید. اگر سرعت نشانه نیروهای خارجی مؤثر در جسم نیست پس سرعت چیست؟ جواب این سؤال اساسی را هم گالیله یافت و نیوتن آن را تکمیل کرد و این خود نشانه و مفتاح رمز دیگری برای تجسسات ما می‌باشد. برای یافتن جواب صحیح بایستی در مثال ارّابه‌ای که بر جاده کاملا هموار حرکت می‌کند کمی عمیقانه‌تر فکر کنیم. در مثال خیالی ما یکنواختی حرکت نتیجه فقدان قوای خارجی بود. اگر فرض کنیم بر ارّابه‌ای که حرکت یکنواخت دارد فشاری در امتداد حرکت وارد شود چه اتفاقی خواهد افتاد؟ پر واضح است که سرعت آن زیادتر خواهد شد همان گونه که اگر فشار در جهت مخالف حرکت وارد آید سرعت تنزل خواهد کرد. در حالت اول حرکت ارّابه تندتر شده و در حالت دوم کندتر. از همین جا فورا این قاعده به دست می‌آید: «نتیجه تأثیر قوه خارجی تغییر سرعت است». از این قرار نه خود سرعت بلکه تغییر آن، نتیجه راندن یا پس کشیدن ارّابه می‌شود. علاقه میان نیرو و تغییر سرعت (نه مطابق تصور فطری ما علاقه میان نیرو و خود سرعت) پایه مکانیک رسمی است که نیوتن آن را تدوین کرده است.»

مطابق آنچه در بالا گذشت جسم در هر لحظه‌ای هر سرعت- یعنی هر درجه‌ای- از حرکت را که دارد (مثبت یا منفی) آن را مدیون قوه مؤثر خارجی نیست بلکه مدیون‌