اصول فلسفه و روش رئالیسم ط-صدرا - علامه طباطبایی با مقدمه و پاورقی استاد مطهری - الصفحة ١٢٥ - اشکال یا تقریر نظر مادیین

مشاهده می‌کند که از آن دمی که می‌تواند از روزهای گذشته خود به یاد آورده و این حال شهودی خود را متذکر شود (باید به این نکته متوجه بود که این تذکر غالباً با

نظریه روحانی‌

خلاصه این نظریه اینکه «من» یا «خود» که هر کس حضوراً آن را می‌یابد و به وجودش اطمینان دارد عبارت است از یک موجود وحدانی متشخص (نه یک سلسله امور متوالی) و ثابت و باقی در ضمن جمیع حالات و عوارض، و قابل تعدد و تکثر و تفاسد نیست.

دلیل بر اینکه «من» یک حقیقت وحدانی است نه یک سلسله ادراکات متوالی، اولًا این است که حقیقت «من» همه آن ادراکات متوالی را به خود نسبت می‌دهد و منسوب را غیر از منسوب الیه می‌داند (من می‌اندیشم، من می‌بینم) و همان طوری که حضوراً به وجود خود آگاه است این خصوصیت را نیز حضوراً آگاه است و تردیدی ندارد.