مى رسد بدنه عمل است و اما جان و عصاره عمل به خود انسان بازگشت مى نمايد هر كار خيرى كه آدمى انجام ميدهد گرچه براى خدا باشد به او بازگشت مى نمايد و هر بد كه از او صادر شود به خود

اندكى ايمان داشته باشد و از بدن سالم نيز بهره مند باشد هرگز لذت خواب نمى تواند او را از شب زنده دارى باز دارد و هيچ گاه به محروميت نفس خود از آن فضائل كه در روايات آمده است رضايت نمى دهد و خود را با دون صفتى , محروميت , خسران و رذائلى كه نتيجه ترك سحر خيزى است آلوده نمى نمايد

چگونه ممكن است انسان عاقل به خاطر يك ساعت خواب از مقام امامت فرشتگان پاك , به جايگاهى سقوط و هبوط كند كه محل كثافت و آلودگى شيطان است و بلكه چگونه ممكن است انسان شرافت نجواى با ملك جبار و لذت انس با او و فروغ نور او و كرامت همنشينى با او را به آسودگى ساعتى از شب از دست بدهد و چون مردارى در شب و تنبل و بطالى در روز گرد

و بالجمله عقل از آنچه در اخبار آل نبى - ص - بر فضيلت سحر خيزى و نماز شب وارد شده , در شگفت است و بزرگى و عظمت فضائل و كثرت و فراوانى مزايا بدان حد است كه تصديق و ايمان به آن را مشكل مى نمايد و اگر بر اين ادعا شاهد و گواهى را طلب مى نمايى به حديثى كه برخى از صديقين در علامت دوستان خداوند نقل نموده گوش بسپار كه گفت :

عاشقان و دوستداران خداوند , همانها كه خداوند محب آنها بوده و آنها نيز محبت او هستند , آنها كه خداوند به سوى آنها اشتياق داشته و آنها نيز مشتاق او هستند , و خداوند به آنها نظر كرده و آنها نظر به خداوند دوخته اند كسانى هستند كه در تيرگى شب ها براى خداوند سجده مى آورند , و با او نجوى نموده و مى نالند و شكوه دوستى و محبت او را به نزد او مى برند آنرا كه دلى باشد و يا با گوش سپردن به صاحب دلان از نظاره بر ملكوت عالم بهره اى باشد , همين يك روايت كافى است فان فيه كفايه لمن كان له قلب او القى السمع و هو شهيد