انسان در اسلام - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٢ - انسان شناسى و هستى شناسى فلسفى و عرفانى

تبيين بعضى مبادى و يا براهين و استدلالهاى اقامه شده براى آن مسائل است و براى اين منظور در پاره اى از موارد به نقل فرازهايى از آثار مدون در اين زمينه اكتفا شده تا از اين رهگذر آشنايى خوانندگان با اين آثار نيز تامين گردد

اشتمال برخى از قسمتها و خصوصا بعضى از حواشى بخش دوم بر پاره اى از مباحث مطرح شده در درس انسان از ديدگاه اسلام گزينش اين مجموعه را به عنوان ضميمه اى مفيد براى درس مزبور موجب شد

انسان شناسى و هستى شناسى فلسفى و عرفانى

تذكرى كه اينك پس از گذشت حدود ده سال از تنظيم آغازين جزوه لازم به نظر مى رسد اين است كه متن دو گفتار و همچنين بسيارى از حواشى آن كه در اشاره به مبانى و براهين مسائل آن آمده در چهار چوب اصول موضوعه اى است كه در حكمت متعاليه تبيين مى شوند

توضيح آنكه در حوزه تفكر دينى براى تبيين انسان كامل و كمال انسان دو ديدگاه فلسفى و عرفانى در طول يكديگر قابل تميز هستند و امتياز اين دو ديدگاه تابع امتياز آنها در هستى شناسى است

از نگاه عرفانى خداوند همان هستى نامحدود و مطلق است و هستى مطلق كه حتى اطلاق نيز قيد آن نيست و به تعبير دقيق لابشرط مقسمى است يك مفهوم ذهنى صرف نمى باشد بلكه داراى مصداق خارجى بوده و در نتيجه در عرض و يا در طول آن هستى ديگرى كه