مونس جان - حسین انصاریان - الصفحة ٦٧

الهى، سينه ام مهبط انوار كن، دلم مركز اسرار كن، راهم راه احرار كن، به محشر همنشين ابرار كن، بند درگاه و دربار كن، لطفت به من بسيار كن، كار دشمن دشوار كن، از خواب غفلتم بيدار كن، به بهشت و رضوانت سزاوار كن، جدايم از اخلاق اشرار كن، راه رسيدنم به عالم معنى هموار كن.

در اندازم به درياى كرامت وجودم را تو بنما غرق رحمت‌

اميد جود و احسان از تو دارم شفا و درد و درمان از تو دارم‌

كفى از خاك پاك اين سرايم بجز رحمت مخواه اى جان برايم‌

تو محبوب منى در هر دوعالم تو مطلوب منى در هر دو عالم‌

نخواهم رفت از اين در تا قيامت مگر آرى به من لطف و كرامت‌