مونس جان
(١)
سر آغاز
١ ص
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
مونس جان - حسین انصاریان - الصفحة ٧٣
الهى، اى همه موجودات بر تو گواه، اى اجزا هستى ترا سپاه، اى صاحب عز و جاه، اى بر افروزنده مهر و ماه، اى روينده گياه، اى شكافنده فجر در صبح گاه، اى آمرزنده گناه، اى به دربارت رسيده ناله و آه، اى برآورنده يوسف از چاه، بدربارت آمده ام عذر خواه، عمرم شد تباه، اى زداينده شب و سياه، اى نيازمندان را تباه، اى نشان دهنده راه، اى پاك كننده گناه از پرونده سياه، اى راز و نيازم در سحرگاه، سينه ام را به نور وجودت صفا ده، بيانم را به ترانه هاى عاشقانه جلا ده، جانم را از عشق بحضرتت ضياء ده، دردم را شفا ده، از هستى ام نجات بخش و فنا ده، راهم بحريم لقا ده، از لايم آزاد كن و مقام الا ده، دردمندم را دوا ده، مقامى بالا ده، معرفتى والا ده، عهدم را وفا ده، به مقام وصالت صلا ده.