مونس جان - حسین انصاریان - الصفحة ٦٤
الهى، اى اميد صادقان، اى مهربانترين مهربانان، اى پيداى پنهان، اى ياور مستضعفان، اى دلگرمى غريبان، وجودم را صدف مرواريد معرفت گردان، مرا از زمر پاكان درگاه گردان، وجودم را بر عذاب حرام گردان، جانم را در عبادت شكوفا گردان، عنقاى عقلم را در كوى شناخت مقيم گردان، از چشمه محبت و عشق در كامم گردان.
اين زشت خوى را از خوبان گردان، اين ظلوم و جهول را عادل و عالم گردان، در خاكسارى و تواضع چون موران گردان، به سوى كويت روان گردان، قلبم را درياى معرفت و بينش گردان، شراب طهورم بنوشان، جامه معنويت بپوشان، از سرزمين وجودم گل عشق و محبت برويان، هيزم گناهم را به آتش مغفرت بسوزان، از گردونه ناسوتم برهان، به كشور لاهوتم برسان، دربارگاه لطفت بخندان، از بندگان خالصت بگردان، روح حيوانى از من بستان، خطاب ارجعى به گوشم بر خوان، در حريم رحمتت مهمان گردان.