الهى، اى بپا دارند عالم افلاك، اى بيرون از وهم و ادراك، اى كه نگنجى در عقل و ادراك، به آنكه در حقش فرمودى لولاك، جانم را از آلودگى كن پاك، كه پيراهن صبر از غم فراقت شده چاك، چه خواهى كرد، اى درياى كرم با اين مشتى خاك، كه ديده ام از شرم گناه اشك آلوده است و نمناك، اما با درياى بى كران رحمتت، مرا از دوزخ چه باك.

عشق تو در آب و گلم خانه كرد مرغ سعادت به دلم لانه كرد

سايه نشين سركويت شدم عاشق و ديوانه رويت شدم‌

باغ دلم را غمت آباد كرد خاطر ناشاد مرا شاد كرد

با كرمت از گنهم چشم پوش جمله عيوبم تو ز رحمت بپوش‌

بر من دل خسته نظر كن نظر آبرويم را به دو عالم مبر