ادب و آداب زائر - حسین انصاریان - الصفحة ٧٠ - ٢٦ رعايت حقوق متعارف
هم اتاقيها را بپرسد و به ذهن بسپارد، و هنگام صدا کردن آنان با صداي آهسته و با شکلي محترمانه و با رعايت ادب اسلامي آنان را صدا بزند. همچنين حدود شرعي را در گفتار خود نسبت به همسفران مراعات نمايد و از بيپروايي و بياحترامي نسبت به ميهمانان خداوند در گفتار و رفتار پرهيز نمايد؛ زيرا رفتار و سخن نيک و رعايت ادب در کلام، سبب جلب محبت ديگران به انسان است.
زائر بايد به هماتاقياش احترام کند، و در نشست و برخاست ادب را رعايت نمايد و نسبت به همکاروانيان لطف و محبت بورزد.
اما همة اينها به اين معنا نيست که اصلاً شوخي و مزاح نکند و همواره خشک و جدّي برخورد نمايد؛ بلکه تا جايي که به شخصيت خود و اطرافيان لطمه نخورد، خنده و شوخي لازم است.
رسول گرامي اسلام (صلّي الله عليه وآله) دربارة مزاح و مداراي با همگان و خنده ميفرمايد:
«اِنَّ اللهَ لا يُؤاخِذُ المزاحَ الصادِق في مُزاحِهِ»؛ [١]
«خداوند، انسان شوخ طبع را که در مزاح و شوخياش اهل صدق باشد [و به قصد آزار مؤمن و مسلماني شوخي نکند] مؤاخذه نميکند».
اما بايد توجه داشت که شوخي بيجا و خندة بسيار،
[١] کنز العمال، ج٣، ص٦٤٩.