ادب و آداب زائر - حسین انصاریان - الصفحة ٤٧ - ١٣ پرهيز از عبوسي و ترشرويي
فزونتر، يا احساس غربت شديدتر گردد.
گرچه خود زائر در غربت و در فضاي فراق است، ولي بايد به خاطر خدا و براي زدودن اندوه همسفران، با رويي گشاده و به کاربردن سخنان محبتآميز با آنان برخورد کند تا علاوه بر زدودن رنج سفر رضايت حضرت حق را نيز جلب نمايد و يقيناً برخورد با چهرة باز و خندان سبب زدوده شدن غم و غصة ديگران ميشود. حُسن خلق، مرام انبيا و اوليا و طريقة امامان و عاشقان خداست. در اين زمينه، روايات بسيار مهمّي از پيامبر بزرگوار اسلام (صلّي الله عليه وآله) نقل شده است که در زير، چند نمونه از نظرتان ميگذرد:
«حُسْنُ الْبِشْرِ يَذْهَبُ بِالسَّخِيمَة»؛ [١]
«گشادهرويي و خوشخلقي کينه را از دل ميزدايد و حقد و دشمني را از آيينة قلب پاک ميکند».
«الاقتصادُ نِصفُ العيش، وَحُسنُ الخُلقِ نِصفُ الدينِ»؛ [٢]
«ميانه روي، نصف معاش و زندگي و خوشاخلاقي، نصف دينداري است».
«إنَّ حُسنُ الخُلُقِ ليذيبُ الخطيئة کَما تَذيبُ الشَّمسُ الْجَلِيد»؛ [٣]
[١] تحف العقول، ص٤٥.
[٢] تاريخ بغداد، ج١٢، ص١١.
[٣] کنز العمال، ج٣، ص٣، حديث ٥١٣٤.