ادب و آداب زائر - حسین انصاریان - الصفحة ٣٥ - ٧ خوشرفتاري با همراهان
به کارها و برخوردهاي ناخوشايندشان درگذر، و براي آنان طلب آمرزش نما، و در کارها با آنان به مشورت بنشين، و چون عزم کاري کردي، برخدا توکل کن؛ زيرا خدا توکلکنندگان را دوست دارد».
زائر با بهرهگيري از اين آية شريفه، بايد توجه داشته باشد که خوشرفتاري با همراهان و همسفران، نسيمي الهي و بهرهاي ملکوتي است و بدرفتاري و ترشرويي و سختگرفتن با همراهان، نشانهاي از سموم دوزخ و حرارت آتش جهنم است.
زائر بايد توجه داشته باشد که هريک از مؤمنان بر يکديگر حقوقي دارند و لازم است آن حقوق تاجايي که امکان داشته باشد، رعايت شود.
از امام صادق (عليه السلام) روايت شده است:
«مَا عُبِدَ اللَّهُ بِشَيْءٍأَفْضَلَمِنْ أَدَاءِحَقِّ الْمُؤْمِنِ»؛ [١]
«خداوند به چيزي برتر از اداي حق مؤمن عبادت نشده است».
آن حضرت به شيعيان سفارش ميکنند:
«اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا إِخْوَةً بَرَرَةً مُتَحَابِّينَ فِي اللَّهِ مُتَوَاصِلِينَ مُتَرَاحِمِينَ تَزَاوَرُوا وَتَلَاقَوْا وَتَذَاكَرُوا أَمْرَنَا وَأَحْيُوهُ»؛ [٢]
«براي خدا خود را از هر گناهي حفظ کنيد؛ برادر
[١] الکتب الاربعه، بخش کافي، ج٢، ص٣٧١.
[٢] همان، ص٣٧٤.