بپذيريم كه اين نوع تحريف در مصاحفى كه قبل از عهد عثمان رايج بوده‌اند محقق شده بوده است و قرآن موجود در زمان ما كه بر مبناى نسخه عثمان است، هيچ زيادت و يا نقيصه‌اى ندارد.

معناى چهارم: تحريف به اين صورت كه يك آيه در قرآن كم يا زياد شده است، اما قرآن منزل محفوظ است.

تحريف به اين معنى نيز در قرآن به جز آيه شريفه‌ «بسم اللَّه الرحمن الرحيم» كه مسلمانان اجماع دارند پيامبر صلى الله عليه و آله قبل از هر سوره‌اى آن را مى‌خوانده است، در هيچ قسمت قرآن واقع نشده است. در اين مورد نيز اهل سنّت اختلاف نظر دارند در اين كه آيا آن از قرآن است يا خير؛ جمعى قائلند كه از قرآن است و برخى معتقدند كه از قرآن نيست.

اما شيعه اماميه قائل است كه قطعاً از قرآن است و اجماع دارند كه آن جزء هر سوره‌اى است غير از سوره توبه.

معناى پنجم: تحريف به زيادت يعنى برخى از آيات مصحفى كه امروز در اختيار ما قرار دارد، غير از قرآن حقيقى است كه بر پيامبر نازل شده است. در ميان مسلمين دو گروه اعتقاد به وجود زيادت در قرآن دارند.

الف: عجارده اينان پيرون عبدالكريم بن عَجْرَدْ كه از بزرگان خوارج است به شمار مى‌روند. اين گروه معتقدند كه سوره مباركه يوسف جزء قرآن نيست.

ب: به ابن مسعود نسبت داده شده است كه معتقد است «معوذتين» از قرآن نيستند.

غير از اين دو گروه بقيه مسلمين اجماع بر بطلان اين نوع از تحريف دارندو بطلان آن را امرى ضرورى مى‌دانند.