در سند بسيارى از اين روايات احمد بن محمد «سيّارى» است كه به تعبير رجال شناسان «فاسد المذهب» و «ضعيف الحديث» است و نجاشى‌ [١] او را متهم به غلوّ مى‌كند و ابن غضائرى او را متهالك و منحرف معرفى نموده است. [٢]

از افرادى كه در سند اين روايات قرار گرفته‌اند «يونس بن ظبيان» است كه در مورد او گفته شده است:

بسيار ضعيف است و در كتب او تماماً خَلْط وجود دارد.

و ابن غضائرى او را غالى و كذّاب و جاعِلُ الحديث معرفي نموده است. [٣]

سومين فردى كه در سند اين روايات قرار گرفته است على بن احمد كوفى است كه مؤلفين رجال او را ضعيف و فاسد الرّوايه و حتى از جمله عُلاةِ منحرف معرفى نموده‌اند. [٤]

بنابراين، روشن مى‌شود افرادى كه ناقل و مبيّن اين روايات هستند از ضعفاء مى‌باشند و روايات آنان اعتبارى ندارد.

علاوه بر آنچه گفته شد بايد توجه كنيم كتبى كه اين روايات در آنها آمده است غالباً خالى از اعتبار و حجيّت است.

الف: برخى از اين روايات از رساله‌اى منسوب به سعد بن عبداللَّه اشعرى گرفته شده است كه اين رساله به نعمانى و سيد مرتضى هم نسبت داده شده است و بنابراين واضع و مؤلف آن روشن نيست و احدى از رجال علم حديث آن را معتبر نشمرده‌اند.

[١]. رجال نجاشى، ص ٥٨.

[٢]. قاموس الرجال، ج ١، ص ٤٠٣.

[٣]. خلاصة الرجال، ص ٢٦٦.

[٤]. دراسات في الحديث و المحدثين، ص ١٩٨.