دفاع از حريم قرآن - فاضل لنكرانى، محمد جواد - الصفحة ١٣ - نكته دوّم موارد كاربرد لفظ تحريف و انواع تحريف

روايات اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام از چنين تحريفى مذمّت شده است.

امام باقر عليه السلام در رساله‌اى به سَعْدُ الْخَير فرمود:

وَ كانِ مِنْ نَبْذِهَمْ الكتاب انْ اقامُوا حُرُوَفهُ وَ حَرِّفُوا حُدُودَهُ، فَهُمْ يَرْووُنَهُ وَ لا يَرْعُوْنُهْ‌ [١]

معناى دوم: تحيرف به اين صورت است كه حرفي يا حركتى اجمالًا كم و يا زياد شده باشد، لكن خود قرآن محفوظ و دست نخورده است. تحريف به اين معنى نيز در قرآن ثابت است زيرا در محل خودش ثابت نموده‌ايم كه قراءات موجوده‌ [٢] هيچ كدام متواتر نيستند، بنابراين يكى از اين قرائتها مطابق با قرآن واقعى است، اما بقيه آنها يا زياده در قران است و يا نقيصه در آن.

معناى سوم: تحريف به اين نحو كه «يك كلمه» يا بيش از آن در كتاب شريف زياد و يا كم شده است، اما خود قرآن شريف محفوظ است.

تحريف به اين معنى در صدر اسلام و در زمان صحابه قطعاً واقع شده است ولى با آن مخالف و مبارزه شده است و دليل آن اجماع مسلمين است، براى اين كه عثمان پاره‌اى از مصاحف را جمع آورى نمود و آتش زد و به مأمورين خويش امر نمود كه هر چه غير از قرآن او است آتش بزنند. بنابراين، مصاحف ديگر با مصحف عثمان مخالف بوده است (جماعتى از علما از جمله ابى داود سجستانى در كتاب المصاحف مواردى از موارد اختلاف را جمع نموده است) و اجمالًا در نسخه‌هاى آتش زده شده توسط عثمان تحريف محقق شده بوده است، اما قرآنى را كه عثمان جمع آورى نمود و رواج داد همان قرآن معروف بين مسلمين بوده است كه از پيامبر صلى الله عليه و آله دست به دست گرفته شده بود. لذا بايد

[١]- نساء ٤/ ٤٦.

[٢]- كافى، ج ٨، ص ٥٣ و الوافى فى آخر كتاب الصلاة.