تغيير مى‌دهند و كلام حق را بر معانى ظاهرش حمل نمى‌نمايند. در اين آيه شريفه وجود كلمه‌ «عِنْ مَواضِعِهِ» قرينه روشنى است بر اين كه مراد تحريف معنوى است. از اينجا است كه ملاحظه مى‌نماييم راغب اصفهانى در توضيح واژه تحريف الكلام (و نه خصوص لفظ تحريف) فرموده است:

تحريف الكلام‌ أنْ تَجْعَلَهُ عَلى‌ حَرْفٍ مِنَ الأحتِمالِ يُمْكِنُ حَمْلُهُ عَلى‌ الْوَجْهَيْنِ‌ [١]

يعنى تحريف كلام آن است كه در كلام تغيير داده شود كه سبب احتمالى شود كه كلام قابليت حمل بر دو وجه را داشته باشد.

روشن است كه راغب در مقام تبيين معناى لغوى كلمه تحريف نيست، بلكه در مقام بين مراد از «تحريف الكلام»- يعنى تحريف معنوى- است كه در آيه شريفه وارد شده است.

فخر رازى در بيان مراد از آيه شريفه احتمالاتى را بيان نموده كه برخى از آنها با تحريف لفظى سازگارى دارد، لكن در نهايت قول صحيح را تفسير آيه به تحريف معنوى مى‌داند. او چنين مى‌گويد:

أَنَّ الْمرادَ بِالتَّحْريف الْقاءُ الشُبَّهِ الباطِلَة و ألّتا ويلاتِ الفاسِدَةِ وَ صَرْفُ اللَّفْظِ عَنْ مَعْناهذ الحَقِّ إلى‌ مَعْنى‌ باطِلٍ يُوجُوهِ الِحَيلِ اللَّفظيّة كَما يَفْعَلُهُ أَهْلُ الْبِدَعةِ [٢].

يعنى، مراد از تحريف القاء شبهات باطل و احتمالات فاسد و برگرداندن لفظ از معناى صحيح آن به معناى باطل به وسيله حيله‌هاى لفظى است كه پيروان بدعت آن را انجام مى‌دهند.

[١]- مفردات ص ١١٢.

[٢]- تفسير كبير ج ٦، ص ١١٧، طبع قديم.