رساله اجتهاد و تقليد - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٩٠
رفع جهل كنند بنابراين لازم است افراد عامى كه آگاهى از مسائل شرعى ندارند از آگاهان موضوع كه علماء شريعت هستند بپرسند.
در استدلال به آيه سه اشكال شده است:
١ . مورد آيه اصول عقائد و بالأخص نبوّت پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله وسلم)است بنابراين ارتباطى به سؤال در مسائل فرعى ندارد.
پاسخ: مورد آيه و به اصطلاح شأن نزول هيچ گاه مخصص نيست و در مفاد آيه محدوديتى ايجاد نمى كند و قرآن كتاب همه اعصار و زمانها است. و آيه به حكم اين كه ناظر به حكم فطرى است مى رساند كه در هر موردى افراد ناآگاه مأمورند كه در اموردينى از اهل علم بپرسند.
٢ . در روايات ما «أهل الذكر» به ائمه معصومين(عليهم السلام)، تفسير شده اند يعنى لازم است امت اسلامى پس از پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) به آنان مراجعه كنند و مرجع علمى مسلمانان آنان هستند.
پاسخ: آيه از نظر معنى، وسيع و گسترده است و تفسير آن به امامان معصوم(عليهم السلام)اشاره به مصداق اتم و اكمل است نه مصداق منحصر و مسلماً اهل ذكر از نظر مصاديق در درجه واحدى نيستند بلكه داراى درجات مختلفى هستند و چون مخالفان به اين مصداق اكمل توجه نداشتند امامان معصوم(صلى الله عليه وآله وسلم) به اين مصداق توجه داده اند.