٢. ممكن است حديثى را كه از پيامبر(صلى الله عليه وآله) شنيده براى فردى نقل كند كه از ناقل بهتر درك مى كند بنابراين مقصود از اعلميت
اين است كه ممارست بيشتر و انس زيادتر با فقه داشته باشد به گونه اى كه بر ويژگى مسأله، مدارك و فروع آن آگاه تر و
آشناتر باشد.

در حقيقت اعلميت در گرو دو چيز است:

١. استعداد برتر

٢. ممارست بيشتر

گاهى مى گويند تشخيص اعلم به اين معنى گاهى مشكل است و چگونه انسانى ملزم به تقليد از كسى مى شود كه شناسائى آن با دشوارى همراه است، اين سخن از آن كسانى است كه از دور، دستى بر آتش دارند، ولى آنان كه با علم فقه سر و كار دارند مى توانند فقيه اعلم را از غير اعلم تشخيص دهند.

***