مجتهد در يك رشته از احكام، يقين و شك پيدا مى كند كه موضوع استصحاب است ولى حكمى را كه از طريق استصحاب استنباط مى كند حكم خصوصى او نيست بلكه حكم همه مكلفين است در حاليكه خود مجتهد يقين به حكم و شك در بقاء آن دارد ولى مكلف از چنين مبادى برخوردار نيست ولى در عين حال نتيجه استصحاب مجتهد، همگانى است.

نتيجه: استنباط هاى انسدادى مربوط به شخص خود او نيست بلكه او به نمايندگى از همه مكلفين استنباط مى كند و نتيجه، از آن همگان است.

***