دراين موقع اشكالى پيش مى آيد و آن اين كه چه فرق است بين صحت نكاح در آينده كه از آثار عقد سابق است و حلّيت اكل حيوانى كه به وسيله غير آهن ذبح شده است زيرا حلّيت فعلى از نظر خوردن از آثار ذبح پيشين است كه مورد اصالة الصحة است.

بنابراين بايد چنين گفت هرگاه حليت، از آثار عمل پيشين باشد كه مورد اصالة الصحة است اشكالى ندارد بنابراين عقد فارسى يا ذبح به غير آهن كافى است چون در حال حيات مقلد محكوم به اثر شرعى بوده و اين اثرشرعى حتى پس از مرگ او قابل ادامه است، بلى اگر حكم فعلى او مربوط به گذشته نباشد مثل خود غساله نجس در اينجا ممكن است بگوييم اعمال پيشين او محكوم به صحت است ولى خود اين غساله فعلاً محكوم به نجاست است.

در اينجا بحث ما پيرامون اجتهاد به پايان رسيد و ما به ترتيب كفايه پيش رفته و اين مسائل را بررسى كرده ايم اكنون نوبت به آن رسيده به مباحث تقليد بپردازيم.