گاهى تصور مى شود كه فرد عامى مى تواند دليل انسداد را در حق خود جارى سازد و نتيجه بگيرد كه بايد از يك فرد مجتهد تقليد كند; همگى مى دانيم كه دليل انسداد در حجيت خبر واحد مقدماتى دارد كه بايد خود فرد عامى آنها را يكى پس از ديگرى در مورد خود اجرا كند، مثلاً بگويد:

خدا از من انجام مقدارى از واجبات و ترك مقدارى از محرمات را خواسته است.

راه تحصيل احكام خدا يكى از راههاى زير است:

الف) اجتهاد

ب) احتياط

ج) عمل به قول مجتهد

راه نخست امكان پذير نيست، احتياط در موهومات و مشكوكات و مظنونات موجب عسر و حرج و يا اختلال در نظام است.

چاره اين است كه فقط در مظنونات احتياط كند و تشخيص مظنونات با تقليد مجتهد صورت مى پذيرد. اين نوع استدلال ـ كه عامى بتواند دليل انسداد را ـ كه در حجيت خبر واحد يا در حجيت مطلق ظنون به آن تمسك مى شود ـ در حق خود اجرا كند ـ كار هر عامى نيست، مگر فردى كه پيوسته با علماء نشست و برخاست