درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٤٦ - نكتهها
حضرت نازل شده،بدين معنا است كه خروج او تأويل اين آيه است.از روايت صدوق هم اين برداشت استفاده مىشد.
در الدّر المنثور نقل شده است:سعيد بن منصور،ابن منذر و بيهقى در سنن خود از جابر روايت كردهاند كه او در تفسير آيۀ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ گفته است:معناى اين آيه، صورت وقوع به خود نمىگيرد؛مگر وقتى كه هيچ يهودى و مسيحى و صاحب ملتى نماند جز اسلام.و نيز صورت نمىگيرد،مگر وقتى كه گرگ و گوسفند،شير و گاو و انسان و مار باهم زندگى كنند و از يكديگر ايمن شوند.همچنين واقع نمىشود،مگر وقتى كه هيچ موشى انبانى را سوراخ نكند و واقع نمىشود،مگر وقتى كه جزيه به كلى لغو شود و صليبها شكسته و خوكها كشته شوند و اين وقتى است كه عيسى بن مريم از آسمان فرود آيد.
علامه طباطبايى پس از نقل اين مطلب،در توضيح آن مىنويسد:«منظور از لغو جزيه-به قرينه صدر روايت-اين است كه موضوعى براى جزيه باقى نمىماند.و دلالت اين روايت بر اينكه در آن روز كفر و شركى در روى زمين باقى نمىماند؛معنايى است كه روايتهاى ديگر نيز بر آن دلالت دارند». [١]
پيش از اين نيز اشاره شد كه برخى از دانشمندان شيعه،شمار آيات مربوط به«مهدويّت»را افزون بر ١٢٠ ذكر كردهاند كه مىتوان به كتابهاى مفصل در اين زمينه مراجعه كرد. [٢]
[١] .تفسير الميزان،ج ٩،ص ٣٩٢.
[٢] .ر.ك:سيّد هاشم بحرانى،سيماى حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف در قرآن،ترجمه سيد مهدى حايرى قزوينى.