ج.نعيم بن حماد،خطيب و ابن حجر،همگى از عاصم،از زرّ بن حبيش از ابن مسعود روايت كرده اند كه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم فرمود:«المهدى يواطئ اسمه اسمى و اسم ابيه اسم ابى»؛ [١]«مهدى نامش هم‌نام من و نام پدرش نام پدر من است».

د.نعيم بن حماد به سند خودش از ابو الطفيل آورده است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم فرمود:«المهدى اسمه اسمى و اسم ابيه اسم ابى»؛ [٢]«مهدى نامش نام من و نام پدرش،نام پدر من است».

هيچ‌يك از اين احاديث،نمى‌تواند حجّت و دليلى محكم،بر ادعاى كسانى باشد كه نام پدر مهدى عليه السّلام را«عبد اللّه»دانسته‌اند.سند حديث چهارم به اتفاق همه محدثان ضعيف است؛زيرا يكى از راويان آن رشدين بن سعد است؛يعنى همان«رشدين بن ابى رشدين»است كه همۀ بزرگان اهل سنّت در علم رجال بر ضعف او اتفاق دارند. [٣]بدين ترتيب و بدون شك در چنين امر مهمّى،نمى‌توان سخن اين‌گونه افراد را پذيرفت.

سه حديث نخستين،نيز نمى‌توانند حجّت و دليل باشند؛چون عبارت«نام پدرش نام پدر من است»را بزرگان و حافظان حديث نقل نكرده‌اند و تنها جمله«نام او،نام من است»را همگان،بدون اضافه‌اى ديگر آورده‌اند.

برخى از پژوهشگران اهل سنّت-كه روايت‌كنندگان از عاصم بن ابى النجود را مورد بررسى قرار داده‌اند-به اين مطلب تصريح كرده و گفته‌اند:اين اضافه در اصل حديث نيست.

از طرف ديگر،هر سه حديث،فقط به ابن مسعود،ختم مى‌شود و حال آنكه در مسند احمد در چند مورد،همين حديث از ابن مسعود نقل شده كه با جمله«نام او،نام من است»،پايان يافته است. [٤]

ترمذى مى‌گويد:حديث از على عليه السّلام،ابو سعيد خدرى،ام سلمه و ابو هريره،فقط با لفظ«نام او،نام من است»روايت شده است.آن‌گاه-بعد از نقل حديث ابن مسعود با اين لفظ-مى‌افزايد:«در اين باب،از على،ابو سعيد،ام سلمه و ابو هريره روايت شده و اين حديث نيكو و صحيح است». [٥]

طبرانى در المعجم الكبير آن را از ابن مسعود،از چند طريق فقط با لفظ«نام او نام من است»در

[١] .تاريخ بغداد،ص ٣٩١؛نعيم بن حماد،الفتن،ج ١،ص ٣٦٧،ح ١٠٧٦ و ١٠٧٧؛كنز العمال،ج ١٤،ص ٢٦٨،ح ٣٨٦٧٨ به نقل از ابن عساكر.

[٢] .نعيم بن حماد،الفتن،ج ١،ص ٣٦٨،ح ١٠٨٠.

[٣] .ر.ك:تهذيب الكمال،ج ٩،ص ١٩١؛تهذيب التهذيب،ج ٣،ص ٢٤٠.

[٤] .احمد بن حنبل،مسند،ج ١،ص ٣٧٦ و ٣٧٧ و ٤٣٠ و ٤٤٨.

[٥] .سنن ترمذى،ج ٤،ص ٥٠٥،ح ٢٢٣٠.