جريان شناسى سطح(3) - قنبری، آیت - الصفحة ٢٧
از جمله تشكلهاى عمده درون حوزه علميه قم، قبل از پيروزى انقلاب اسلامى مىبايست به «جامعه مدرسين حوزه علميه قم» اشاره كرد. اين گروه از اساتيد عالى رتبه حوزه علميه قم در سال ١٣٤٠ ش. تشكيل شد كه علاوه بر تدريس در سطوح عالى حوزه، پرورش طلاب، تحقيق در علوم اسلامى و تبليغ اسلام به مبارزه سياسى عليه نظام شاهنشاهى نيز مىپرداختند. آنان ضمن يارى امام خمينى (ره) و تأييد مرجعيت او كه با حمايت مراجع، علما و مردم مانع اعدام امام خمينى (ره) در سال ١٣٤٢ شد، مراقب انحرافات پيش آمده در درون نهاد حوزه نيز بودند و به دليل اصالت و عمق نفوذ و غناى فقهى علاوه بر نامشروع دانستن سلطنت، اعلام خلع شاه و پيشنهاد تأسيس حكومت اسلامى در تاريخ ٢١/ ٩/ ١٣٥٧، پس از پيروزى انقلاب اسلامى افرادى همچون آيتاللَّه شريعتمدارى را نيز كه به همكارى با كودتاچيانى همچون قطبزاده عليه نظام جمهورى اسلامى پرداخته بود، فاقد اعتبار مرجعيت اعلام كردند. اساسىترين دغدغه جامعه مدرسين، حفظ اسلام و آگاهسازى مردم نسبت به انحرافات اعتقادى- سياسى بوده و پس از پيروزى انقلاب اسلامى نيز همچنان نقش مهمى در اين زمينه و حمايت و دفاع از نظام جمهوى اسلامى ايران بر عهده داشته، با اظهار نظرها، بيانيهها، دعوت از مردم براى شركت در انتخابات و مشاركت در اركان نظام جمهورى اسلامى، پاسدار خط اصيل اسلام فقاهتى بوده است. «١» تشكل ديگر نهاد روحانيت، «جامعه روحانيت مبارز» است. اين جامعه قبل از پيروزى انقلاب اسلامى در سال ١٣٥٦ به وسيله روحانيان مبارزى كه به رهبرى امام خمينى (ره)، در بسيج و ساماندهى تودههاى مسلمان عليه رژيم شاهنشاهى فعال بودند، تأسيس شد.
بنيانگذارى اين جامعه با شهيدان بهشتى، باهنر و مطهرى و آيات خامنهاى (مقام معظم رهبرى)، هاشمى رفسنجانى، موسوى اردبيلى و مهدوى كنى است. با پيروزى انقلاب اسلامى، جامعه روحانيت مبارز از انسجام بيشترى برخوردار شد و شخصيتهاى حوزوى ديگرى نيز به آن پيوستند. هم اينك آيتاللَّه محمدرضا مهدوى كنى از فقهاى برجسته و