شرك آميز را محكوم مى‌كند، معجزات پيامبران عليهم السلام را كه نشانگر كرامت آنان در پيشگاه خداست، به ما ياد آور مى‌شود، چرا كه خداوند اين معجزات را بر دست ايشان جارى مى‌كند.

خداوند سبحان در باره عيسى بن مريم عليه السلام مى‌فرمايد:

(وَرَسُولًا إِلَى‌ بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنِّي قَدْ جِئْتُكُم بِآيَةٍ مِن رَبِّكُمْ أَنِّي أَخْلُقُ لَكُم مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْراً بِإِذْنِ اللَّهِ وَأُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَأُحْيِي الْمَوْتَى‌ بِإِذْنِ اللَّهِ وَأُنَبِّئُكُم بِمَا تَأْكُلُونَ وَمَا تَدَّخِرُونَ فِي بُيُوتِكُمْ إِنَّ فِي ذلِكَ لآيَةً لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ) [١]

«و پيامبرى را- عيسى- به سوى بنى اسرائيل فرستاديم كه به آنان گويد من براى شما نشانه‌اى از پروردگارتان آورده‌ام. من براى شما از گل، مجسمه مرغى مى‌سازم و در آن مى‌دمم و آن مجسمه به اذن خدا پرنده مى‌شود و كور و مبتلا به پيسى را شفا مى‌دهم و مردگان را به اذن خداوند زنده مى‌كنم و از آنچه مى‌خوريد و در خانه‌هايتان انبار مى‌كنيد شما را خبر مى‌دهم. همانا براى شما در اين (معجزات) آيتى است، اگر مؤمن باشيد.»

تكرار واژه «باذن اللَّه» در آيه فوق نمايانگر آن است كه اين معجزات به معنى حلول خداوند در جسم عيسى نبود تا بدين وسيله بخواهيم او را فرزند خداى سبحان قلمداد كنيم. سبحانه و تعالى عمّا يقوله المشركون بلكه نشان مى‌دهد كه خداوند هر چيزى را كه بخواهد و هرگونه و هر وقت كه اراده فرمايد، به بنده خويش عطا مى‌كند.

[١] - سوره آل عمران، آيه ٤٩.