عقيده مسلمانان در مورد امامان عليهم السلام و اوليا چنين است كه خداوند با برخوردار ساختن آنان از علم و قدرت، به ايشان كرامت ارزانى فرموده است. اين سخن‌از ژرفاى عقيده توحيد بيرون مى‌آيد. آيا خداوند نمى‌تواند بنده صالح و مطيع خود را يارى رساند كه بر اسرار غيب آگاهش سازد؟

و اگر بنده‌اى مطيع خدا باشد و مخلصانه او را بپرستد چرا پروردگار اين كرامت را بدو نبخشد؟ آيا مگر خداوند توبه كنندگان و پاكيزه خواهان و متوكّلان را دوست نمى‌دارد؟ و آيا مگر به فرمانبردارانش دوستى و پرستندگان و نيكو كاران و صدقه دهندگان دوستى نمى‌ورزد و پرهيز كاران را كرامت نمى‌دهد و بر بندگان شكيبا و پايدارش، چنان كه بيشتر سوره‌هاى قرآن كريم مى‌خوانيم، درود و ثنا نمى‌فرستد؟

كسانى كه منكر تأييدات الهى به بندگان صالح خدا، بويژه ائمه معصومين هستند و در باره معجزات آنان به گمان و ترديد مى‌افتند، در واقع به روح و باطن قرآن و بزرگ ترين مفاهيم اين كتاب آسمانى كفر مى‌ورزند.

محتواى اصلى مكاتب الهى اعتقاد بدين نكته است كه خداوند بر مسند قدرت تكيّه دارد و هر چه اراده فرمايد به انجام مى‌رساند و كردارش جز با اتّكا بر حكمت بالغه نيست. اين حكمت در پاداش به نيكو كاران وكيفر بدكاران خلاصه مى‌شود. اگر بدكاران و خوش كرداران در پيشگاه خداوند يكى‌بودند واو مؤمنان را يارى نمى‌كرد وكافران ومنافقان را به‌ذلّت وپستى نمى‌كشاند، آنگاه ايمان به قدرت و حكمت او چه سودى در برداشت؟!

امام موسى بن جعفر عليهما السلام اين گونه بود. او ملازم با قرآن بود و در