او بر بام بود. به من گفت: به اين خانه بنگر چه مى‌بينى؟ گفتم جامه‌اى مى‌بينم كه روى زمين گسترده است. گفت: خوب بنگر. دقت كردم و گفتم: مردى در حال سجده است. گفت: آيا او را مى‌شناسى؟ او موسى بن جعفر است. شبانه روز او را زير نظر دارم و او را هيچ گاه جز بر اين حالت نيافته‌ام. او چون نماز صبح را مى‌خواند تا طلوع خورشيد به تعقيبات مشغول مى‌شود. آنگاه به سجده مى‌افتد و تا زوال خورشيد در همان حال مى‌ماند. او يكى را گمارده تا مراقب فرا رسيدن اوقات نماز باشد. چون آن شخص وى را از دخول وقت آگاه مى‌سازد او بدون آنكه تجديد وضو كند به نماز مى‌ايستد. شيوه او آن است كه چون نماز عشا را گزارد، افطار مى‌كند آنگاه دو باره وضو مى‌سازد، و تا طلوع فجر به نماز مى‌ايستد، يكى از كسانى كه آن‌حضرت را زير نظر گرفته بود، مى‌گفت:

بسيار مى‌شنيدم كه آن‌حضرت اين دعا را مى‌خواند:

اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَعْلَمُ أَنَّنى كُنْتُ أَسْئَلُكَ أَنْ تُفَرِّغنى. اللَّهُمَّ وَقَدْ فَعَلْتَ فَلَكَ الْحَمْدُ. [١] (خداوندا تو خود مى‌دانى كه من از تو وقت فراغت مى‌خواستم.. خداوندا به من ارزانى داشتى، پس سپاس تو را) اشاره به روزگارى است كه حضرت امام به اقامت اجبارى در منزل محكوم بود.

در باره نحوه قرائت قرآن آن بزرگوار، حفص روايت كرده است كه:

كسى را بر خويش بيمناك‌تر از موسى بن جعفر عليهما السلام و اميداورتر از او به‌

[١] - بحارالانوار، ج ٢، ص ١٠٧- ١٠٨.