امام صادق عليه السلام هميشه ساير فرزندان خود را به امام موسى، سفارش مى‌كرد، عبداللَّه بن جعفر از امام موسى بزرگ تر بود و امام صادق را مى‌بينيم كه با وى به گفتگو مى‌پردازد و از او مى‌پرسد: چه چيز تو را مانع مى‌شود كه همچون برادرت شوى؟ به خدا سوگند كه من نور را در چهره‌اش مى بينم. عبداللَّه پرسيد: چگونه؟ آيا مگر پدر من و پدر او و اصل من و اصل او يكى نبوده است؟

امام صادق پاسخ داد: «او از نفس من است و تو فرزند منى». [٢]

زندگى امام موسى كاظم از همان اوان كودكى با زندگى ديگران تفاوت داشت و همين نشانه مقام بزرگ اوست. در حديثى از صفوان جمال، يكى از خواصّ شيعه، نقل شده است كه گفت: از امام جعفر صادق عليه السلام در باره صاحب اين امر (امامت) پرسيدم. فرمود: صاحب اين امر كسى كه لهو و لعب نمى‌كند. در اين حال ابو الحسن (امام موسى كاظم) كه كوچك بود به همراه يك برّه و يك بز كه هنوز يك سالش تمام نشده بود، وارد شد. ابو الحسن به برّه مى‌گفت: براى پروردگارت سجده كن. پس امام صادق او را در آغوش گرفت و فرمود: پدر و مادرم فداى كسى كه لهو و لعب نمى‌كند». [٣]

امام موسى بن جعفر عليهما السلام، با اين صفات ممتاز خويش و همچنين به‌

[١] - بحارالانوار، ج ٤٨، ص ١٨١.

[٢] - بحارالانوار، ج ٤٨، ص ١٨١.

[٣] - بحارالانوار، ج ٤٨، ص ٢٥.