اينچنين بود كه برخى منحرف شدند و پنداشتند كه پس از امام صادق، پسر بزرگ آن‌حضرت، يعنى اسماعيل امام است و ادعا كردند كه اسماعيل در زمان پدرش از دنيا نرفته بلكه از انظار مخفى شده است!

فرقه قدرتمند اسماعيليه كه پس از نهضت پيامبر صلى الله عليه و آله بزرگ ترين جنبش انقلابى را پايه گذارى كردند و دولتى بزرگ و نيرومند در شمال آفريقا تأسيس كردند، زاده همين عقيده اشتباه بودند!

بدين دليل بود كه امام صادق عليه السلام پيروان بزرگ و برجسته‌اش را بر وفات فرزندش گواه گرفت و بديشان خاطر نشان ساخت كه جانشين به حق او همان امام موسى كاظم است.

از زرارة بن اعين نقل شده است كه گفت:

نزد ابو عبداللَّه عليه السلام رفتم. سرور فرزندانش موسى در سمت راست آن‌حضرت نشسته بود و رو به روى او تابوتى پوشيده بود. آن‌حضرت به من فرمود: داوود الرقّى و حمران و ابو بصير را نزد من حاضر كن. مفضل بن عمر نيز بر آن‌حضرت وارد شد. من بيرون آمدم و كسانى را كه امام دستور احضارشان را داده بود، حاضر كردم. يارانش يكى پس از ديگرى وارد مى‌شدند تا آنكه جمعاً سى نفر شديم.

چون، همه گرد آمدند، امام‌صادق فرمود: داوود! پرده‌از چهره اسماعيل برگير. داوود پرده از سيماى اسماعيل بر گرفت. آنگاه آن‌حضرت پرسيد داوود! آيا او زنده است يا مرده؟ داوود پاسخ داد: سرورم او مرده است.