ميان انديشه غلوّ كه از طرف مسلمانان بشدّت مردود اعلام شده با اعتقاد به كرامت اولياء اللَّه و اجابت دعاى آنها از سوى خداوند و حقيقت نگرى ايشان با عنايت خداوند، تفاوت بسيار بزرگى وجود دارد.

انديشه غلوّ، فرد را تا مرتبه خدايى بالا مى‌برد و چنين است كه مى‌بينيد خداوند در بندگانش حلول مى‌كند و در عوض بنده جاى خدا را مى‌گيرد و مقدّرات را از ناحيه خود مى‌پندارد.

امّا اعتقاد به اعجاز اولياء اللَّه منعكس كننده توحيد ناب است، زيرا وجود هرگونه تحوّل ذاتى در شخص پيامبر يا امام و يا ولى را مردود مى‌شمارد. اين اعجاز در واقع بدين معنى است كه خداوند بندگان مخلص خويش را بر ساير بندگان برترى بخشيده و آنها را با دادن علم و يا قدرت مورد كرامت قرار داده است.

در زمانى كه مى بينيم آيات قرآنى، خداى را تقديس و تسبيح مى‌كند و از ناممكن بودن حلول او در چيزى يا شخصى سخن مى‌گويند و اعتقادات‌