بدين سان رويارويى ميان دستگاه قدرت عبّاسى و جنبش مكتبى به اوج خود رسيد و اگر آن راز (قيام امام) فاش نمى‌شد و حكومت اقدام به حبس امام موسى كاظم عليه السلام نمى‌كرد، انقلابى فراگير و مجهز طرح ريزى مى‌گشت. پيش از اين، در همين خصوص مدارك و شواهد تاريخى ارائه كرديم و اينك براى مزيد فايده و توضيح بيشتر، به نقل شواهد ديگر مى‌پردازيم:

حكومت هارون الرشيد.. اوج وحشت و ترس‌

به خاطر اوجگيرى گرايشهاى مكتبى و افزون شدن احتمالات سقوط نظام عبّاسى هارون الرشيد دست به اقدامات وحشتناك بى نظيرى در تاريخ مبارزه و رويارويى ميان دستگاه قدرت عبّاسى و ائمه اهل بيت عليهم السلام، زد.

تقيّه، مبارزه مخفيانه، در زمان امام موسى كاظم به اوج خود رسيده بود و چه بسا ملقب ساختن او به لقب «كاظم» به شيوه حيات آن‌حضرت به صورت تقيّه و فرو خوردن خشم و غيظ در برابر دردها و فشار اشاره داشته باشد.

ساير القاب آن‌حضرت نيز نمايانگر خصوصيّات دوران وى هستند.

شيعيان حضرتش را با القاب «العبدالصالح» و «النفس الزكيّه» و «صابر» مى‌خواندند، همچنين تنوع كنيه آن‌حضرت، بر سرّى بودن حركت در دوران‌ايشان دلالت مى‌كند. شيعيان، امام‌كاظم را با كنيه‌هاى «ابوالحسن»، «ابو على»، «ابوابراهيم» و بنابر قولى «ابو اسماعيل» نيز مى‌خواندند.

امام موسى كاظم دير زمانى در زندانهاى بنى عباس به سر برد