دشواريها و شكنجه‌هاى دانشمندان بزرگ و هواخواه اهل بيت نيز بسيار سخت بود. مگر آنان «شيعه» آل محمّد صلى الله عليه و آله نبودند؟! به همين دليل‌آنها هم بايد در بلايا وسختيها، ائمه عليهم السلام را مقتداى خويش قرار دهند.

يكى از اين دانشمندان كه دچار سخت‌ترين بلايا شد محمّد بن ابو عمير ازدى نام داشت كه در عين حال دانشمندى گرانقدر به شمار مى‌آمد. او در نزد عامه و خاصّه از همگان مطمئن‌تر، پرهيز كارتر و عابدتر محسوب مى‌شد. از جاحظ نقل شده كه در باره وى گفته است: محمّد بن ابو عمير، در ميان مردم روزگار خويش، در همه امور بى همتا و يگانه بود.

همچنين جاحظ در توصيف وى گفته است: او يكى از سران رافضه بود.

در روزگار رشيد به حبس افتاد تا زمانى كه منصب قضاوت را بپذيرد و نيز گفته‌اند علّت زندانى شدن وى اين بوده كه شيعيان و ياران امام موسى بن جعفر عليهما السلام را معرفى كند. به همين خاطر آن چنان مورد ضرب نيز قرار گرفت كه نزديك بود به خاطر دردهاى زيادى كه مى‌كشيد اقدام به اعتراف كند. چون محمّد بن يونس بن عبد الرحمن از تصميم او مطلع شد به وى گفت: از خدا بترس اى محمّد بن ابو عمير! محمّد، شكيبايى و استقامت به‌خرج داد تا آنكه خداوند نيز زمينه آزادى او را فراهم ساخت.

[١] - بحارالانوار، ج ٤٨، ص ١٧٦- ١٧٨.