٤- دانش ائمه از ناحيه خداست و هيچ چيز در آسمانها و زمين نمى‌تواند خدا را به عجز و ناتوانى بكشاند از اين رو گاه حكمت او اقتضا مى‌كند كه علمش را در نوزادى كه در گهواره است به وديعه نهد چنانكه با عيسى بن مريم و يحيى بن زكريا چنين كرد. امام كاظم نيز از جمله كسانى بود كه خداوند قدرت خويش را در او ظاهر كرد. در حديثى از عيسى شلقان آمده است كه گفت: نزد امام صادق رفتم و مى‌خواستم از او در باره ابو الخطاب پرسشى كنم. آن‌حضرت پيش از آنكه من بنشينم آغاز به سخن كرد و فرمود: چه مانع دارد كه پسرم موسى را ببينى و از تمام آنچه كه مى‌خواهى از او سؤال كنى؟

عيسى گويد: نزد عبد صالح (امام موسى) رفتم او در جايگاه تعليم نشسته و بر لبانش اثر مداد ظاهر بود و پيش از آنكه من چيزى بگويم، گفت: اى عيسى! خداوند از پيامبران بر نبوّت پيمان گرفت و آنان از اين پيمان عدول نمى‌كنند و نيز از اوصيا و جانشينان بر جانشينى پيمان گرفته است و هم از اين رو آنان از اين پيمان روى بر نمى‌تابند، امّا ايمان عدّه‌اى عاريتى است، ابو الخطاب از جمله همين گروه است. از اين رو خداوند ايمان او را باز ستاند. من با شنيدن اين‌سخنان، آن‌حضرت را در آغوش گرفتم و ميان دو چشمش را بوسيدم و گفتم: (ذُرِّيَّةً بَعْضُهَا مِن بَعْضٍ).

سپس بنزد امام صادق بازگشتم. آن‌حضرت پرسيد: چه كردى؟ گفتم:

[١] - بحارالانوار، ج ٢، ص ٧٦.