زمانه خويش عابدترين بنده خدا و بزرگ‌ترين فرمانبر پروردگار به شمار مى‌آمد. آن‌حضرت صاحب معجزات و كراماتى بود كه از طرف تمام مسلمانان به تأييد رسيده است‌ [١]، ولى ما با توجّه به گنجايش اين كتاب تنها به نقل برخى از اين معجزات مى‌پردازيم:

١- خداوند بنده صالح خويش، امام موسى بن جعفر عليهما السلام، را به بركت توكّل و ارتباط آن‌حضرت با خدا از چنگ زمامداران ستمگر رهانيد.

در حديثى از عبيداللَّه بن صالح آمده است كه گفت: حاجب فضل بن ربيع از فضل بن ربيع نقل كرد كه گفت:

شبى با يكى از كنيزانم در بستر بودم. نيمه شب بود كه صداى حركت در را شنيدم. بيمناك شدم. كنيز گفت: شايد تكان در، به خاطر وزش باد باشد. دير زمانى نگذشت كه ديدم در اتاقى كه در آن خفته بوديم باز شد وناگهان «مسرور كبير» بر من وارد شد و بدون آنكه به من سلام دهد، گفت: اميرالمؤمنين با تو كار دارد.

من از خودم نا اميد شدم و گفتم: اين مسرور است كه بدون اجازه و بى اينكه سلام گويد بر من وارد شد. اين نشانه مرگ است. احتياج به غسل داشتم امّا جرأت نكردم از او بخواهم كه براى اين كار به من مهلت دهد. كنيزم چون متوجّه حيرت و شگفتى من شد، گفت: به خداوند عزّ و جلّ توكّل كن و برخيز. برخاستم و جامه در بر كردم و با مسرور

[١] - علاقه‌مندان مى‌توانند براى اطلاع بيشتر در اين باره به بحار الانوار، ج ٤٨، ص ٢٩- ١٠٠ مراجعه فرمائيد.