از سوى ديگر، كتابى كه خداوند به وحى فرو فرستاده است خود در برگيرنده چشم اندازهاى گسترده علم و دانش است كه جز كسانى كه خداوند دلهايشان را به ايمان آزموده است، بدانها دست نيازند كه ايمان نور خداوندى است كه از مشكات نبوّت تابيده مى‌شود. اين همان ياد و نام خداست كه از خانه‌هاى اوصيا اوج مى‌گيرد چنان كه خداوند در قرآن كريم فرموده است: (اللَّهُ نُورُ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ الْمِصْبَاحُ فِي زُجَاجَةٍ) [١]

«خداوند نور آسمانها و زمين است. داستان نورش به مشكاتى ماند كه در آن روشن چراغى باشد و آن چراغ در ميان شيشه‌اى.»

و فرموده است: (فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَن تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ* رِجَالٌ لَّا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ اللَّهِ) [٢]

«در خانه‌هايى خداوند رخصت داده كه آنجا رفعت يابد و در آن ذكر نام خدا شود و صبح و شام در آنها خداى را تسبيح كنند. مردانى كه نه سوداگرى و نه خريد و فروش آنان را از ياد خداوند غافل نگرداند.»

آنگاه مى‌فرمايد: (وَمَن لَّمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُوراً فَمَا لَهُ مِن نُورٍ) [٣]

«و هر كس كه خداوند برايش قرار ندهد نورى، برايش نورى نخواهد بود.»

اين نور خدايى است كه بخشى اندك از آن به انسان داده شده كه اگر

[١] - سوره نور، آيه ٣٥.

[٢] - سوره نور، آيه ٣٦- ٣٧.

[٣] - سوره نور، آيه ٤٠.