زندگاني باقر العلوم حضرت محمد بن علي عليه السلام - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦ - پيشگفتار
آرى، ائمه نمونههاى والاى انسانيت هستند. همواره شمار مردان سياستمدار نسبت به ديگر مردمان، بسيار اندك و ناچيز است. بنابر اين درست نيست كه هر يك از نمونههاى كامل بشرى در قله حكومت باشند تا رفتار و كردار آنان تنها روشنگر راه حكام ديگرى نظير خودباشد. بلكه منطقى ومعقول آن است كه آنها در تمام سطوح اجتماعى، افرادى نمونه و الگو باشند تا حجت خدا بر مردم با شدّت و كمال تمام گردد!
اگر قرار بود كه تمام آنها در رأس حكومت باشند، البته مردم مىگفتند كه شيوه وعملكرد آنان تنها مخصوص صاحبان قدرت وحكومت است وبه ما ربطى ندارد كه در كار حكام دخالت كنيم؟!
علاوه بر اين برخى از مردم همواره مىكوشيدهاند ازپيروى كردن از پيامبران و امامان سربتابند تنها بهاين بهانه كه آنان بشر نبودهاند ودر نتيجه نمىتوان از هدايت آنان بهرهمند شد و يا اينكه هيچ يك از ما نمىتوانيم در قالب فرشته درآييم!
تمام فشارها و شكنجههايى كه بر پيامبران وامامان روا شد وزندانها وآزارها و دربدريها وترسها وحتى كشتارها واسارتها وبدنام كردن آنان همه دليل بر آن است كه اينان نيز انسانهايى مابودهاندكه تنها با گرفتن وحى واراده وتمسك به حبلاللَّه از ما تمايز گشتهاند. خداوند در اين بار به پيغمبر خود مىفرمايد:
(قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيغَّ أَنَّمَا إِلهُكُمْ إِلهٌ وَاحِدٌ) [١]
«بگو همانا من بشرى همانند شما هستم كه بر من وحى مىشود همانا معبودتان خدايى است يگانه.»
ونيز مىفرمايد: پيامبران به مردم گفتند:
(إِن نَّحْنُ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ وَلكِنَّ اللَّهَ يَمُنُّ عَلَى مَن يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَمَا كَانَ لَنَا
[١] - سوره كهف، آيه ١١٠.