از اين رو مى‌بينيم كه بزرگان فقه و حديث نيز به اين سر چشمه الهى علم سرشار اعتراف كرده‌اند. در كشف الغمه از عبد العزيز بن اخضر جنابذى در كتابش موسوم به معالم العتره از حكم بن عتيبه يكى از فقهاى بزرگ روزگار خود روايت شده است كه در تفسير اين آيه از قرآن كه فرمود است:

(إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَاتٍ لِلْمُتَوَسِّمِينَ) [٢]

«همانا در اين آيتى است براى هوشمندان.»

گفت: به خدا سوگند محمّد بن على امام باقر عليه السلام، يكى از ايشان (هوشمندان) بود. [٣]

همچنين ابو نعيم اصفهانى در كتاب حلية الاولياء آورده است: مردى از ابن‌عمر پرسشى كرد و او نتوانست پاسخ دهد و گفت: نزد اين جوان (امام باقر) برو و از او بپرس و مرا هم از پاسخ او آگاه كن. امام پرسش مرد را پاسخ گفت. آن مرد نزد ابن عمر رفت و او را از جواب امام باقر آگاه ساخت، آنگاه ابن عمر گفت: انهم اهل بيت مفهمون. [٤]

عبارت «مفهمون» در آن روزگار شايع بود، منظور آن است كه اينان‌

[١] - بحارالانوار، ج ٤٦، ص ٦٠.

[٢] - سوره حجر، آيه ٧٥.

[٣] - فى رحاب ائمّة اهل البيت، ص ٧.

[٤] - فى رحاب ائمّة اهل البيت، ص ٧.