مناسك حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٥ - حدود الهى در حجّ

و گناه و جدال نيست...»

د- شكار

خداوند، پرتاب تير يا هر سلاح ديگر به سوى شكار، و ذبح و راهنمايى كردن و شركت در شكار يا حفظ صيد و يا حتّى‌ خوردن گوشت آن را حرام كرده مى‌فرمايد:

(يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَوْفُوا بِالْعُقُودِ أُحِلَّتْ لَكُمْ بَهِيمَةُ الْأَنْعَامِ إِلَّا مَا يُتْلَى‌ عَلَيْكُمْ غَيْرَ مُحِلِّي الصَّيْدِ وَأَنْتُمْ حُرُمٌ إِنَّ اللَّهَ يَحْكُمُ مَا يُرِيدُ) [١]

«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد به پيمانها وفا كنيد. حيوانات چهار پا مگر آنهايى كه از اين پس برايتان گفته مى‌شود بر شما حلال شده‌اند و آنچه را كه در حال احرام صيد مى‌كنيد حلال نه شماريد. خدا به هرچه مى‌خواهد حكم مى‌كند.»

حكمت اين محرمات آن است كه به مردم مى‌آموزد جلوى شهوتهاى خود را بگيرند، زيرا كه شهوتهاى سركش بشرى عبارتند از:

١- شهوت جنسى: كه آدمى را به انجام بسيارى از محرّمات فرامى‌خواند (محرماتى همچون نگريستن به زنان نامحرم، زنا، انحراف جنسى) كه گاهى آدمى را به پاره‌اى جنايات و اقدامات وامى دارد.

٢- شهوت برترى جويى: كه آدمى را به تكبّر و فخر و مسخره‌