مناسك حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٢٢ - احكام قربانى

بگيرد، و بدين ترتيب بجاى قربانى، ده روز كامل را روزه گرفته است، و بايد روزه او در ماه ذى‌الحجّه باشد و اگر روزه نگرفت بايد يك‌قربانى را در منى‌ ذبح كند، واگر نتوانست در مكّه باقى‌بماند وبسوى كسانش بازگشت در راه، و يا پس از بازگشت به وطنش روزه بگيرد.

و جايز است اين سه روز را پس از عمره مستقيماً در آغاز ذى‌الحجّه روزه بگيرد و اين در صورتى است كه مالى نداشته باشد، ولى اگر دوباره دارايى يافت قربانى بر او واجب نمى‌گردد، ولى اگر ايام تشريق را از دست نداده بهتر است آن را بجاى آورد، و احوط در هفت روز باقيمانده آن است كه موالات نيز رعايت شود.

٤- مستحبّ است قربانى فربه باشد و قوچى باشد شاخدار و سياه و قوى و بهتر است قربانى اگر شتر يا گاو باشد ماده و چنانچه ميش و يا بُز باشد از ميان نرها انتخاب گردد.

٥- مستحبّ است قربانى به سه‌قسمت تقسيم شود كه يك‌سوم آن‌را خود و خانواده‌اش بخورند و يك سوم ديگر را به همسايگان و سائلان دهند و يك سوم آخر را ميان فقرا تقسيم كنند. استحباب خوردن از آن مورد تأكيد است.

٦- مستحبّ است حاجى در صورتى كه بتواند، خود قربانى را ذبح يا نحر كند، والا مستحبّ است دست خويش را بر دست شخص ذبح كننده نهد و هنگام ذبح بگويد:

«وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّمواتِ وَالْأَرْضَ حَنِيفاً مُسْلِماً وَمَا أَنَا