مناسك حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٢٣ - حديث شريف

للَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَلِبَيْتِهِ وَالتَّذَلُّلِ لِأَنْفُسِهِمْ عِنْدَ قَصْدِهِمْ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَ‌

، وَوِفَادَتِهِمْ إِلَيْهِ رَاجِينَ ثَوابَهُ رَاهِبِينَ مِنْ عِقَابِهِ مَاضِينَ نَحْوَهُ، مُقْبِلِينَ إِلَيْهِ بِالذُّلِّ وَالْإِسْتِكَانَةِ وَالْخُضُوعِ» [١].

«حاجيان به احرام دستور داده شده‌اند تا پيش از ورود به حرم امن الهى خشوع بيابند و به زينت و لذّتى از امور دنيوى سرگرم نگردند، و در جائى كه آهنگش را دارند جدّى باشند و با تمام وجود بدان روى آورند، و خداى عزّ وجلّ و خانه‌اش را بزرگ شمارند، و به هنگام قصد مقام كبريايى و ورودشان به بارگاه الهى خود را به خوارى كشند در حالى كه پاداشش را اميد مى‌برند، و از كيفرش در هراسند، و به سويش درمى‌گذرند و با فروتنى و خضوع به سوى او روى مى‌آورند.»

٢- از اسماعيل بن جابر نقل است كه گفت: به ابى عبداللَّه عليه السلام عرض كردم به هنگام آهنگ حجّ چقدر موى دراز كنم؟ حضرت عليه السلام فرمود:

«اعْفِهِ شَهْراً» [٢].

«يك ماه رهايش كن.»

٣- از ابى عبداللَّه عليه السلام در حديثى آمده است كه فرمود:

«وَاعْلَمْ أَنَّهُ واسِعٌ لَكَ أَنْ تُحْرِمَ فِي دُبْرِ فَرِيضَةٍ أَوْ نَافِلَةٍ أَوْ لَيْلٍ أَوْ نَهَارٍ» [٣].