مناسك حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٣٤ - احكام مبيت

و دوازدهم ماه ذى‌الحجّه كه «مبيت» ناميده مى‌شود، به اين صورت كه از اوّل شب تا نيمه آن در آنجا بيتوته كنى، يا از نيمه آن تا طلوع خورشيد، كه بايد با نيّت تسليم در برابر اوامر الهى و تقرّب به او صورت گيرد.

احكام مبيت:

١- واجب است حاجى در طول اين مدّت بدون آن كه تفاوتى در اين كه خواب و يا بيدار باشد در منى‌ بماند.

٢- حاجى بايد براى هر شبى كه در منى‌ عمداً بيتوته نكرده يك گوسفند فديه دهد.

٣- گروهى هستند كه اگر در منى‌ بيتوته نكنند گناهى نكرده‌اند و كفّاره بر آنها واجب نمى‌شود و ايشان كسانى هستند كه پس از اداى مناسك از مكّه مكرّمه بسوى منى‌ خارج شده‌اند ولى در راه خواب ايشان را ربوده و يا كسانى كه در طول شب در مكّه مكرّمه به عبادت اشتغال داشته‌اند يا كسانى كه معذور بوده‌اند (مانند كسى كه فراموش كرده باشد، يا نداند، يا بيمار و يا پرستار بيمارى باشد) و هر كسى كه مبيت در منى براى او دشوار باشد.

٤- حاجيان مستحبّ است در ايام تشريق در منى‌ بمانند و همچنان مستحبّ است اينگونه تكبير گويند:

«اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ لَاإِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ وَللَّهِ الْحَمْدُ، اللَّهُ‌