مناسك حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٥ - ٢- آداب سفر

«مَنْ أَعَانَ مُؤْمِناً مُسَافِراً فَرَّجَ اللَّهُ عَنْهُ ثَلَاثاً وَسَبْعِينَ كُرْبَةً وَأَجَارَهُ فِي الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ مِنَ الْغَمِّ وَالْهَمِّ وَنَفَّسَ كَرْبَهُ الْعَظِيمَ يَوْمَ يَعضُّ النَّاسُ بِأَنْفَاسِهِمْ» [١].

«كسى كه مؤمن مسافرى را يارى رساند خداوند هفتاد و سه غم از او برگيرد، و در دنيا و آخرت از غم و حُزن پناهش بخشد، و در روزى كه مردمان پشيمان گردند، غمى سترگ از دوششان بردارد.»

نيز مستحبّ است مؤمنان به خانواده حاجيان توجّه داشته باشند، و آنان را زيارت كنند، و در صورت نياز بديشان خدمت كنند.

از ابوعبداللَّه عليه السلام روايت است كه گفت: على بن الحسين عليه السلام مى‌فرمايد:

«مَنْ خَلَّفَ حَاجّاً فِي أَهْلِهِ وَمَالِهِ كَانَ لَهُ كَأَجْرِهِ حَتَّى‌ كَأَنَّهُ يَسْتَلِمُ الْأَحْجَارَ» [٢].

«كسى كه عهده‌دار خانواده و اموال يك حاجى گردد، همچون حاجى اجر مى‌برد، گويى كه خود شخصاً به حجّ رفته است.»

١٥- مستحب‌است به‌هنگام بازگشت حاجى به‌ديار خود به‌ديدار او روند.

در حديثى از ابو عبداللَّه عليه السلام آمده است كه فرمود: