مناسك حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٣ - ٢- آداب سفر

«لَيْسَ مِنَ الْمُرُوَّةِ أَنْ يُحَدِّثَ الرَّجُلُ بِمَا يَلْقى‌ فِي سَفَرِهِ مِنْ خَيْرٍ أَوْ شَرٍّ» [١].

«جوانمردى نيست، فرد از خير و شرّى سخن گويد كه در سفر بدان آگاهى يافته.»

١١- مستحب است براى بازگشت از سفر شتاب كند.

از امام سجّاد عليه السلام نقل است كه فرمود:

«السَّفَرُ قِطْعَةٌ مِنْ السَّقَرِ، فَإِذَا قَضى‌ أَحَدُكُمْ سَفَرَهُ فَلْيُسْرِعْ الْعَوْدَ إِلى‌ أَهْلِهِ» [٢].

«سفر بخشى از دوزخ است، پس هرگاه كسى سفرش را به انجام رساند، به شتاب به سوى خانواده‌اش باز گردد.»

١٢- مستحب است از همان راهى باز نگردد كه رفته است بلكه چنانچه اگر دو راه وجود دارد راه ديگرى برگزيند.

از ابوالحسن عليه السلام نقل است كه فرمود:

«أَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله و سلم حِينَ غَدا مِنْ مِنى‌ فِي طَرِيقِ ضَبٍّ وَرَجَعَ مَا بَيْنَ الْمَازِمِينَ وَكَانَ إِذَا سَلَكَ طَرِيقاً لَمْ يَرْجِعْ فِيهِ» [٣].

پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله هنگام رفتن به منى‌ از راه ضبّ مى‌رفت و از ميان‌