مناسك حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٢ - ٢- آداب سفر

دعا را بخوان: خداوندا خير آن را از تو مى‌خواهم، و از شرّ آن به تو پناه مى‌برم، خداوندا ما را محبوب اهالى آن گردان، و صالحان آن را دوست ما كن.»

١٠- مستحب است هم صحبتى با دوستانش را نيكو گرداند به ويژه در دو امر كه در روايات بدان تأكيد شده است:

الف- انتظار كشيدن كسى كه كارى برايش پيش آمده تا برآوردن نيازش.

از امام موسى بن جعفر روايت شده كه فرمود:

«أَمِيرَانِ وَلَيْسَا بِأَمِيرَيْنِ: صَاحِبُ الْجَنَازَةِ لَيْسَ لِمَنْ يَتْبَعُهَا أَنْ يَرْجِعَ حَتَّى‌ يُؤْذَنَ لَهُ وَامْرَأَةٌ حَجَّتْ مَعَ قَوْمٍ فَاعْتَلَّتْ بِالْحَيْضِ فَلَيْسَ لَهُمْ أَنْ يَرْجِعُوا وَيَدَعُوهَا حَتَّى‌ تَأْذَنَ لَهُمْ» [١].

«دو نفر امير هستند كه در واقع امير نمى‌باشند: صاحب جنازه كه نبايد تشييع كنندگان بازگردند مگر اين كه از او اجازه بگيرند، و زنى كه با كسانش حجّ مى‌گزارد وبه حيض مبتلا مى‌شود پس آنها حق ندارند باز گردند مگر آن كه او بديشان اجازه دهد.»

ب- سخن نگفتن پيرامون اسرار سفر.

از حفص بن غياث روايت شده است كه گفت: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه فرمود: