مناسك حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٠ - خانه پاكى و تسليم

حجّ براى خداست. حجّ شريعتى الهى است و ما بايد براى خشنودى خدا آهنگ آن كنيم، و در انجام آن بايد از ريا يا شهرت‌طلبى با هدف تكبّر در زمين و تباهى كردن در آن دورى ورزيم.

بدين‌ترتيب در مى‌يابيم كه همه اعمال حجّ بايد از ابتدا از هنگام احرام كه پيمانى قلبى است تا رمى جمرات با قصد قربت همراه باشد.

ما بايد حجّ را تمام كنيم، پس كسى كه به حجّ درمى‌آيد روا نيست آن را ترك گويد يا باطلش كند. خداوند مى‌فرمايد:

(وَأَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ للَّهِ) [١]

«و حجّ و عمره را براى خدا به اتمام برسانيد.»

نبايد حجّ را ترك گفت مگر هنگام اضطرار مانند حصر به سبب بيمارى، كه در اين هنگام مى‌توان قربانى را به جايى فرستاد كه ذبح مى‌شود و نبايد حلق كرد و از احرام خارج شد مگر پس از آن كه قربانى به محلّش رسيده باشد، (مكّه در عمره و منى‌ در حجّ). خداوند مى‌فرمايد:

(فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْي وَلَا تَحْلِقُوا رُؤُوسَكُمْ حَتَّى‌ يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ) [٢]

«و اگر (به سبب بيمارى از حجّ) بازداشته شديد، آن قدر كه ميسّر است قربانى كنيد و سر متراشيد تا قربانى شما به قربانگاهش برسد.»