دانشنامه امام باقر علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٣١ - قناعت و دوری از طمع
قناعت و دوری از طمع
امام باقر (ع) در پرهیز دادن مردم از طمع ورزی میفرماید:
هیچ ذلتی،
همانند ذلت طمع (خوارکننده) نیست. [١] . و نیز میفرماید: از آنچه در دست
مردم است اظهار یأس و ناامیدی کن (و خود را بیرغبت به آن نشان بده) زیرا
این روش، همان بی نیازی و غنای واقعی است و بپرهیز از طمع ورزی زیرا طمع
فقری است حاضر و آشکار. [٢] . امام باقر (ع) در زمینهی قناعت میفرماید:
اجتناب کن از این که چشم به بالاتر از خود بدوزی (و با حسرت به امکانات
افراد توانمندتر از خود نگاه کنی)! کافی است که به رهنمودهای خداوند نسبت
به پیامبر (ص) توجه کنی که فرمود: «و لا تعجبک اموالهم و لا اولادهم». [٣] .
«و لا تمدن عینیک الی ما متعنا به ازواجا منهم زهرة الحیاة الدنیا».
[٤] . یعنی: کثرت اموال و فرزندان کافران تو را به تعجب وا ندارد. و به
بهرهوریهای کافران، خیره مشو زیرا این بهرهوریها محدود به زندگی دنیا
است. سپس امام باقر (ع) افزود: هرگاه در دلت، حسرت امکانات دیگران راه
یافت، شیوهی زندگی پیامبر (ص) را بیاد آور، زیرا غذای آن حضرت، نان فراهم
آمده از جو و شیرینی وی خرما و وسیلهی روشنایی او در شبها، شاخههای نخل
بود، آن هم اگر فراهم میشد! [٥] (یعنی حتی این امکانات با همهی سادگی،
همیشه در اختیار پیامبر (ص) نبود).
در روایتی دیگر امام (ع) میفرماید:
رسول خدا (ص) فرموده است: کسی که میخواهد غنیترین و بی نیازترین مردم
باشد پس باید اعتماد و اتکایش به الطاف و عنایات الهی فزونتر از داراییها و
امکانات مردم باشد. [٦] . یعنی باید به جای چشم داشتن به کمکهای مردم و
بهرهور شدن از داراییهای آنان، چشم به ذخایر الهی داشته باشد و از درگاه
خدا، بینیازی بجوید.
(١) الامام الباقر (ع): لاذل کذل الطمع. بحار ٧٨ / ١٦٥؛ سیرة الائمة الاثنی عشر ٢٢٨.
(٢) الامام الباقر (ع): اظهر الیأس مما فی ایدی الناس فان ذلک هو الغنی، و ایاک و الطمع فانه الفقر الحاضر. مشکاة الانوار ٤٧٢.
(٣) توبه / ٥٦.
(٤) طه / ١٣١.
(٥) قال ابوجعفر (ع): ایاک ان تطمح بصرک الی من هو فوقک، فکفی بما قال الله عزوجل لنبیه (ص): «و لا تعجبک اموالهم و اولادهم» و قال: «لا تمدن...» فان دخلک من ذلک شیء فاذکر عیش رسول الله (ص) فانما کان قوته الشعیر و حلواه التمر و وقوده السعف اذا وجده. اصول کافی ٢ / ١٣٨.
[٦] عن ابیجعفر (ع) قال: قال رسول الله (ص): من اراد ان یکون اغنی الناس فلیکن بما فی یدالله اوثق منه بما فی ید غیره. اصول کافی ٢ / ١٣٩.
منبع: امام باقر جلوه امامت در افق دانش؛ گروه تاریخ اسلام؛ آستان قدس رضوی چاپ دوم ١٣٧٥.