چيزهاى ديگر باشد.
مسأله ٢٨٢٠ - اگر جلوگيرى از معصيت توقف داشته باشد بر اين كه دست معصيت كار را بگيرد يا او را از محل معصيت بيرون كند يا در آلتى كه به آن معصيت مىكند تصرف كند، جايز است، بلكه واجب است عمل كند.
مسأله ٢٨٢١ - جايز نيست اموال محترمه معصيت كار را تلف كند مگر آن كه لازمه جلوگيرى از معصيت باشد، در اين صورت اگر تلف كند ضامن نيست ظاهرا، و در غير اين صورت، ضامن و معصيت كار است.
مسأله ٢٨٢٢ - اگر جلوگيرى از معصيت توقف داشته باشد بر حبس نمودن معصيت كار، در محلى يا منع نمودن از آن كه به محلى وارد شود، واجب است، با مراعات مقدار لازم و تجاوز ننمودن از آن.
مسأله ٢٨٢٣ - اگر توقف داشته باشد جلوگيرى از معصيت، بر كتك زدن و سخت گرفتن بر شخص معصيت كار، و در مضيقه قرار دادن او جايز است، لكن لازم است مراعات شود كه زياده‌روى نشود، و بهتر آنست كه در اين امر و نظير آن اجازه از مجتهد جامع الشرايط گرفته شود.
مسأله ٢٨٢٤ - اگر جلوگيرى از منكرات و اقامه واجبات موقوف باشد بر جرح و قتل، جائز نيست مگر به اذن مجتهد جامع الشرايط با حصول شرائط آن.
مسأله ٢٨٢٥ - اگر منكر از امورى است كه شارع اقدس به آن اهتمام مىدهد و راضى نيست بوقوع آن به هيچ وجه، جايز است دفع آن به هر نحو ممكن باشد، مثلا اگر كسى خواست يك شخص را كه جايز القتل نيست بكشد از او جلوگيرى كرد، و اگر ممكن نيست دفاع از قتل مظلوم مگر به قتل ظالم، جائز است بلكه واجب است، و لازم نيست از مجتهد اذن حاصل نمايد.
لكن بايد مراعات شود كه در صورت امكان جلوگيرى به نحو ديگرى كه به قتل منجر نشود به آن نحو عمل كند، و اگر از حد لازم تجاوز كند معصيت كار و احكام متعدى بر او جارى خواهد بود.